Μέρος 1
Τρεις εβδομάδες μετά τον θάνατο της γυναίκας μου, πήγα τα νεογέννητα δίδυμα κοριτσάκια μας στο εμπορικό κέντρο για να αγοράσω τα κίτρινα φορμάκια που τόσο πολύ ήθελε εκείνη. Όταν και τα δύο μωρά χρειάστηκαν ταυτόχρονα αλλαγή πάνας, είχα μόνο μία επιλογή. Τότε, μια γυναίκα αποφάσισε να μετατρέψει τη δυσκολότερη μέρα της ζωής μου σε δημόσιο θέαμα – αλλά όχι με τον τρόπο που περίμενε.
Εκείνο το πρωί καθόμουν στο αυτοκίνητο, έξω από το εμπορικό κέντρο. Η Ίβι και η Λίλι κοιμόντουσαν ήσυχα στο καρότσι, ενώ άκουγα ένα παλιό φωνητικό μήνυμα της Κλερ, που είχε ηχογραφήσει λίγο πριν γεννήσει.
«Μέισον, μην ξεχάσεις να αγοράσεις κι άλλα φορμάκια με φερμουάρ.»
Στην ηχογράφηση γέλασα.
«Τι πρόβλημα έχουν αυτά με τα κουμπιά;»
«Τα κουμπιά στις τρεις τα ξημερώματα», απάντησε γελώντας. «Πίστεψέ με, θα κλάψεις εσύ πριν από τα μωρά.»
Ακούμπησα τον αντίχειρά μου πάνω στη βέρα μου.
«Εντάξει», ακουγόταν η φωνή μου. «Με φερμουάρ λοιπόν.»
«Και κίτρινα», πρόσθεσε. «Όλοι αγοράζουν ροζ. Είναι μωρά, όχι γλυκά.»
Χαμογέλασα.
Ύστερα το χαμόγελο έγινε δάκρυα.
Η Κλερ είχε φύγει από τη ζωή εδώ και τρεις εβδομάδες.
Ακόμα έπιανα τον εαυτό μου να γυρίζει για να της πει κάτι, πριν θυμηθώ ότι δεν ήταν πια δίπλα μου.
Όλοι έλεγαν πως ήμουν γενναίος που μεγάλωνα μόνος μου τις δίδυμες.
Δεν ήμουν.
Ήμουν εξαντλημένος, τρομοκρατημένος και προσπαθούσα απλώς να τα καταφέρω κάθε μέρα.
Όμως η Κλερ ήθελε εκείνα τα κίτρινα φορμάκια.
Έτσι βγήκα από το αυτοκίνητο.
«Πάμε, κορίτσια μου», ψιθύρισα σπρώχνοντας το καρότσι. «Το κάνουμε για τη μαμά.»
⸻
Το εμπορικό κέντρο έμοιαζε υπερβολικά φωτεινό και γεμάτο οικογένειες που έδειχναν ολοκληρωμένες.
Στο κατάστημα με τα βρεφικά βρήκα αμέσως τα κίτρινα φορμάκια.
«Η μαμά σας είχε δίκιο», είπα στη Λίλι. «Τα κουμπιά είναι εφιάλτης.»
Έβαλα δύο σετ στο καλάθι.
Τότε άρχισε να κλαίει δυνατά η Ίβι.
Μισό δευτερόλεπτο αργότερα ακολούθησε και η Λίλι.
«Σας ακούω», είπα ήρεμα. «Ο μπαμπάς είναι εδώ.»
Τράβηξα το καρότσι στην άκρη και κοίταξα πρώτα την Ίβι.
Τα ρούχα της είχαν μουσκέψει εντελώς.
«Αχ, μικρούλα μου… έχουμε σοβαρή κατάσταση.»
Η Λίλι κλωτσούσε ανήσυχα.
Κι εκείνη χρειαζόταν αλλαγή.
Πήρα την τσάντα με τις πάνες και κατευθύνθηκα γρήγορα προς τις τουαλέτες.
⸻
Η ανδρική τουαλέτα ήταν σχεδόν άδεια.
Κοίταξα παντού.
Δεν υπήρχε αλλαξιέρα.
Ένας άντρας που σκούπιζε τα χέρια του με κοίταξε συμπονετικά.
«Δεν υπάρχει. Το ίδιο πρόβλημα είχα κι εγώ πριν από έναν μήνα.»
Το στομάχι μου σφίχτηκε.
«Ξέρετε πού είναι η οικογενειακή τουαλέτα;»
«Νομίζω στην άλλη άκρη του εμπορικού.»
Τα κορίτσια έκλαιγαν όλο και πιο δυνατά.
Βγήκα έξω και πλησίασα έναν φύλακα.
«Συγγνώμη, χρειάζομαι βοήθεια.»
«Βεβαίως, κύριε.»
«Πού είναι η πιο κοντινή οικογενειακή τουαλέτα; Οι κόρες μου πρέπει να αλλαχτούν αμέσως.»
Ο φύλακας κατέβασε το βλέμμα.
«Λυπάμαι. Αυτή η πτέρυγα ανακαινίζεται και είναι κλειστή.»
«Και στην ανδρική τουαλέτα;»
«Η αλλαξιέρα αφαιρέθηκε την περασμένη εβδομάδα.»
Τον κοίταξα αποσβολωμένος.
«Δηλαδή η οικογενειακή τουαλέτα είναι κλειστή και στην ανδρική δεν υπάρχει τίποτα;»
«Δυστυχώς.»
Η Ίβι έκλαιγε τόσο δυνατά που έτρεμαν τα μικρά της χεράκια.
Ο φύλακας έδειξε προς το βάθος του διαδρόμου.
«Υπάρχει άλλη μία στην ανατολική πτέρυγα. Περίπου δεκαπέντε με είκοσι λεπτά περπάτημα.»
Είκοσι λεπτά.
Για δύο νεογέννητα τριών εβδομάδων ήταν αδύνατο.
Μια γυναίκα που περνούσε είπε πως στη γυναικεία τουαλέτα υπήρχε αλλαξιέρα.
Μόλις κοίταξα προς την πόρτα, είπε αμέσως:
«Δεν μπορείτε να μπείτε εκεί μέσα. Είστε άντρας.»
«Το ξέρω. Αλλά δεν έχω άλλη επιλογή.»
«Δεν είναι δικό μου πρόβλημα.»
Και έφυγε.
Έμεινα μόνος, με δύο μωρά που έκλαιγαν στην αγκαλιά μου.
Άκουσα τη φωνή της Κλερ μέσα στο μυαλό μου.
«Να τους μιλάς, Μέισον. Ακόμα κι αν σου φαίνεται χαζό. Θα αναγνωρίζουν τη φωνή σου.»
Γονάτισα δίπλα στο καρότσι.
«Κορίτσια μου», είπα ήρεμα, «θα τελειώσουμε γρήγορα. Θα είμαστε διακριτικοί. Ο μπαμπάς είναι εδώ.»
Έβαλα την Ίβι στον μάρσιπο, άφησα τη Λίλι στο καρότσι και στάθηκα μπροστά στην πόρτα της γυναικείας τουαλέτας.
Μισούσα αυτή την απόφαση.
Αλλά αγαπούσα τις κόρες μου περισσότερο απ’ όσο φοβόμουν την κριτική των άλλων.
Έτσι άνοιξα την πόρτα.
«Συγγνώμη!» φώναξα πριν μπω. «Έχω νεογέννητα δίδυμα. Στην ανδρική τουαλέτα δεν υπάρχει αλλαξιέρα και η οικογενειακή τουαλέτα είναι κλειστή. Θα χρειαστώ μόνο δύο λεπτά.»
Καμία απάντηση.
Ακούμπησα απαλά την Ίβι πάνω στην αλλαξιέρα.
«Το ξέρω, μικρούλα μου», ψιθύρισα. «Ο μπαμπάς βιάζεται.»
Τότε άνοιξε η πόρτα.
Ο ήχος από ψηλοτάκουνα αντήχησε στα πλακάκια.
Γύρισα.
Μια γυναίκα με κρεμ σακάκι στεκόταν δίπλα στους νιπτήρες.
Στην κονκάρδα της έγραφε:
Patricia.
