Για χρόνια αγνοούσα κάθε πικρό σχόλιο και έπειθα τον εαυτό μου να μην το παίρνει προσωπικά. Κοιτάζοντας πίσω, έπρεπε να είχα καταλάβει πως κάποια στιγμή θα έφτανα στα όριά μου.
Το ρολόι στο βρεφικό δωμάτιο έδειχνε 5:00 το πρωί όταν η Όνικα αποκοιμήθηκε επιτέλους στον ώμο μου.
Κουνιόμουν απαλά στην ίδια παλιά πολυθρόνα όπου, τρία χρόνια νωρίτερα, τάιζα τον Μπράντλεϊ.
Σε λίγο θα χτυπούσε το ξυπνητήρι για να αντλήσω γάλα πριν προλάβω να κάνω ένα γρήγορο ντους.
Μια μικρή φωνή ακούστηκε από τον διάδρομο.
— Μαμά; Είναι πρωί ή… νυχτερινό πρωί;
Χαμογέλασα κουρασμένα.
— Είναι «σιωπηλό πρωί», αγάπη μου. Πήγαινε να ξαπλώσεις με τον μπαμπά. Θα έρθω σε λίγο.
— Ο μπαμπάς ροχαλίζει.
— Το ξέρω, καρδιά μου. Είναι πολύ καλός σε αυτό.
Άκουσα τα μικρά του βήματα να απομακρύνονται.
Έκλεισα τα μάτια μου για τέσσερα μόλις δευτερόλεπτα.
Η Όνικα ξύπνησε ξανά με έναν λόξιγκα.
Στις επτά το πρωί στεκόμουν στην κουζίνα, αντλώντας γάλα κάτω από το σακάκι μου ενώ ανακάτευα ταυτόχρονα το κουάκερ με το ένα χέρι.
Ο φορητός υπολογιστής ήταν ήδη ανοιχτός στον πάγκο, φορτώνοντας την παρουσίαση που έπρεπε να παρουσιάσω στις εννέα.
Είχα επιστρέψει στη δουλειά μόλις λίγες εβδομάδες μετά τη γέννηση της Όνικα, γιατί ο σύζυγός μου, ο Καρλ, είχε χάσει τη δουλειά του στις τελευταίες απολύσεις της εταιρείας.
Ο Καρλ μπήκε στην κουζίνα με τα μαλλιά ανακατεμένα και το κινητό ήδη στο χέρι.
— Έτοιμος ο καφές;
— Θα πρέπει να τον φτιάξεις μόνος σου.
— Δύσκολη νύχτα;
— Ξύπνησε στις δύο, στις τέσσερις και στις πέντε.
Εκείνος μουρμούρισε κάτι, συνέχισε να χαζεύει το κινητό και, μόλις πλησίασα, γύρισε διακριτικά την οθόνη προς την άλλη πλευρά.
Ίσως έβλεπε αθλητικά βίντεο.
Ίσως αγγελίες για δουλειά.
Διάλεξα να πιστέψω το δεύτερο.
Δεν είχα δύναμη να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο.
— Η Άλις πέρασε χθες — είπα προσπαθώντας να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα. — Έφερε φαγητό και μου είπε ότι φαίνομαι εξαντλημένη… αλλά το είπε με τρόπο που έδειχνε πως πραγματικά νοιαζόταν.
— Ναι… η Άλις είναι καλή κοπέλα.
— Ο Στιβ στάθηκε τυχερός.
— Μμμ…
Ο Καρλ δεν σήκωσε ούτε στιγμή το βλέμμα από το κινητό του.
Καθώς πήγαινα να πάρω τα παπούτσια του Μπράντλεϊ, είδα το είδωλό μου στον καθρέφτη του διαδρόμου.
Ένα λεκιασμένο φούτερ.
Μια πρόχειρη αλογοουρά από χθες.
Κάποτε υπήρχε μια γυναίκα που φορούσε τακούνια στα δείπνα της Παρασκευής και κραγιόν ακόμη και όταν έβγαζε τα σκουπίδια.
Ήταν ακόμα κάπου μέσα μου.
Απλώς… κοιμόταν.
Αφού άφησα τα παιδιά στον παιδικό σταθμό, πρόλαβα τη σύσκεψη μόλις τριάντα δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσει.
Συνέχιζα να επαναλαμβάνω την ίδια σκέψη.
Στάθηκα δίπλα στον Καρλ όταν έχασε τη δουλειά του.
Τώρα ήταν η δική μου σειρά να στηριχτώ πάνω του.
Έτσι δεν λειτουργεί ένας γάμος;
Το ίδιο βράδυ, αφού επιτέλους κοιμήθηκαν και τα δύο παιδιά, κάθισα εξαντλημένη δίπλα του στον καναπέ.
Εκείνος παρακολουθούσε τηλεόραση.
— Μεγάλη μέρα… — είπα.
— Κι εγώ κουράστηκα. Ψάχνω για δουλειά.
— Πώς πήγε;
— Αργά…
Ύστερα γύρισε προς το μέρος μου.
— Μην το πάρεις στραβά… αλλά όταν ηρεμήσουν λίγο τα πράγματα, ίσως πρέπει να αρχίσεις γυμναστήριο. Έχεις πάρει αρκετό βάρος.
Τον κοίταξα αμίλητη.
— Συγγνώμη;
— Απλώς λέω… Η Άλις τα καταφέρνει μια χαρά. Πηγαίνει στα μαθήματα χορού, γυμνάζεται… Ίσως θα σου έκανε καλό.
Γέλασα.
Γιατί αν δεν γελούσα, θα έκλαιγα.
Ανάμεσα στη δουλειά, τις άυπνες νύχτες, το νεογέννητο, τον τρίχρονο γιο μας, τα πλυντήρια, τα μαγειρέματα και το σπίτι, κάθε λεπτό της ημέρας ανήκε ήδη σε κάποιον άλλο.
Κάπου στην πορεία είχα σταματήσει να φροντίζω τον εαυτό μου.
Είχα ξεχάσει πώς είναι να πηγαίνεις γυμναστήριο.
Να φοράς φόρεμα.
Να βάζεις κραγιόν.
Απλώς… δεν υπήρχε χώρος για τίποτα από αυτά.
— Καρλ… εδώ και τρία χρόνια δεν έχω πάει ούτε μία φορά μόνη μου στην τουαλέτα.
— Απλώς το λέω.
— Το ξέρω…
Το άφησα να περάσει.
Όπως άφηνα να περνούν τόσα πολλά.
Τις επόμενες εβδομάδες η ζωή έγινε ένα συνεχόμενο τρέξιμο.
Αντλούσα γάλα μέσα στο αυτοκίνητο πριν από κάθε επαγγελματική συνάντηση.
Ζέσταινα αποφάγια ενώ κρατούσα την Όνικα στο ένα χέρι.
Απαντούσα στις ατελείωτες ερωτήσεις του Μπράντλεϊ για τους δεινόσαυρους πριν καν προλάβω να βγάλω τα παπούτσια μου.
Ο Καρλ, αντίθετα, είχε τελειοποιήσει μία μόνο συνήθεια.
Να κάθεται στον καναπέ.
— Έστειλες σήμερα καμία αίτηση; — τον ρώτησα ένα βράδυ.
— Κάνω networking.
— Με ποιον;
— Δεν θα το καταλάβαινες, Νίνα.
Όπως πάντα…
Δεν απάντησα.
