Καθόμουν στο γραφείο του δικηγόρου απέναντι από την ανιψιά της κυρίας Ρόουντ, και κάθε λίγα δευτερόλεπτα εκείνη με κοιτούσε σαν να ήμουν βρωμιά κολλημένη κάτω από το παπούτσι της. Ο δικηγόρος καθάρισε τον λαιμό του, άνοιξε έναν φάκελο και άρχισε να διαβάζει με μια επίπεδη, αδιάφορη φωνή. «Το σπίτι στην οδό Γουίλοου θα δωρηθεί στο … Читать далее Φρόντισα τον 85χρονο γείτονά μου για την κληρονομιά της, αλλά δεν μου άφησε τίποτα — τότε ο δικηγόρος της χτύπησε το επόμενο πρωί με ένα χαραγμένο κουτί με φαγητό και ένα κλειδί που δεν έπρεπε να αναγνωρίσω.