Η πολυσύχναστη αίθουσα αναχωρήσεων του Διεθνούς Αεροδρομίου Φραντς Λιστ βρισκόταν στο γνώριμο πολύβουο κλίμα: ο μονότονος θόρυβος των ροδών των αποσκευών, οι ακατανόητες ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα και ο νευρικός πυρετός των επιβατών γέμιζαν τον αέρα.
Ξαφνικά, το συνηθισμένο αυτό βουητό διακόπηκε από ένα ξαφνικό, βραχνό και απειλητικό γαύγισμα. Ο Ρεξ, ο έμπειρος επτάχρονος γερμανικός ποιμενικός που μέχρι πρότινος βρισκόταν ήρεμος στο πλευρό του συντρόφου του, του επιτηρητή ασφάλειας, πετάχτηκε όρθιος σαν ανεξέλεγκτος τυφώνας και επιτέθηκε με μανία προς τα εμπρός.
– Ρεξ! Ρεξ, σταμάτα! – φώναξε ο Μαξίμ, ο επιτηρητής ασφάλειας στα μέσα της τριακονταετίας του, με την καλοσιδερωμένη στολή, που εργαζόταν χρόνια με τον σκύλο.
Ο Ρεξ όμως σαν να μην τον άκουγε. Κατευθυνόταν ευθεία προς μια νεαρή γυναίκα που καθόταν σε ένα παγκάκι, το ένα της χέρι να ακουμπά απαλά στην κοιλιά της και το άλλο να προσπαθεί να κρατηθεί ζεστό μέσα από το λεπτό παλτό. Το πρόσωπό της ήταν ωχρό, τα μάτια γεμάτα τρόμο. Η γυναίκα… ήταν έγκυος.
– Συνελάβετε αυτό το σκυλί! – φώναζε εκείνη. – Τι συμβαίνει; Γιατί… γιατί γαυγίζει σε μένα;
Ο Ρεξ δεν υποχωρούσε. Στάθηκε μπροστά της σε τεντωμένη στάση, γρυλίζοντας, μερικές φορές πηδώντας σα να ήθελε να την επιτεθεί ή να προειδοποιήσει κάποιον. Όσοι βρίσκονταν γύρω πάγωσαν· κάποιοι τράβηξαν τα κινητά, άλλοι απομακρύνθηκαν.
– Καλέστε τον φύλακα ζώων! – ακούστηκε η φωνή κάποιου υπερβολικά ανήσυχου επιβάτη.
Ο Μαξίμ, όμως, στεκόταν ακίνητος, ιδρωμένες παλάμες σφιγμένες στο λουρί του Ρεξ. Ποτέ δεν είχε αντιδράσει έτσι.
– Δεν είναι φυσιολογικό, – μουρμούρισε. – Ο Ρεξ δεν κάνει λάθος… ποτέ.
Πλησίασε τη γυναίκα, η οποία έτρεμε σαν φύλλο στον άνεμο.
– Κυρία, παρακαλώ σηκωθείτε, – είπε με αποφασιστικότητα αλλά ευγενικά. – Πρέπει να περάσετε μαζί μας από έναν σύντομο έλεγχο ασφαλείας. Τίποτα σοβαρό, μόνο πρωτόκολλο.
– Αλλά εγώ… απλώς ταξιδεύω πίσω στη Σόγκεντ! Κοιτάξτε το εισιτήριό μου! – αντέδρασε εκείνη. – Λέγομαι Βερόνικα Κις, είμαι στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης μου! Δεν έκανα τίποτα!
– Καταλαβαίνω, Βερόνικα. Μη φοβάστε. Απλώς πρέπει να είμαστε σίγουροι, – απάντησε ο Μαξίμ, καθώς κάποιος άλλος φύλακας ήδη ειδοποιούσε το κέντρο ασφαλείας.
Ο Ρεξ συνέχιζε να γρυλίζει, τώρα όχι μόνο προς τη γυναίκα αλλά και προς μια βαλίτσα που βρισκόταν πλάι της. Ο Μαξίμ κοίταξε την τσάντα, ύστερα πάλι τη Βερόνικα.
– Αυτή είναι η αποσκευή σας;
– Ναι… – ρέβησε εκείνη διστακτικά. – Μέσα έχω λίγα ρούχα και τα ιατρικά μου έγγραφα.
– Εντάξει, – είπε ο Μαξίμ, και με νόημα πρόσταξε τον συνάδελφό του να τους οδηγήσει στο δωμάτιο ελέγχου.
Το δωμάτιο ήταν ψυχρό, στείρο, όλα τα έπιπλα κατασκευασμένα από κρύο μέταλλο. Η Βερόνικα κάθισε στην άκρη της καρέκλας, τα χέρια της να ζεσταίνουν την κοιλιά της.
– Γιατί συμπεριφέρεται έτσι αυτός ο σκύλος; – ρώτησε. – Εγώ… δεν έκανα τίποτα.
– Δεν είναι δική μου απόφαση, κυρία. Ο σκύλος είναι εκπαιδευμένος. Εκρηκτικά, ναρκωτικά, επικίνδυνα υλικά… – απάντησε ο Μαξίμ, ενώ οι συνάδελφοί του ερευνούσαν την τσάντα. Δεν βρήκαν τίποτα.
Ο Ρεξ όμως δεν ησύχαζε. Ξύλωνε την πόρτα, νιαούριζε, γρατζούνιζε το πάτωμα, σαν να υπήρχε κάτι κρυμμένο εκεί μέσα.
– Κάτι δεν πάει καλά εδώ, – ψιθύρισε ο Μαξίμ στον συνάδελφό του, την Εστέρα.
– Συμφωνώ. Είναι υπερβολικά παράξενο.
Η Βερόνικα ξαφνικά συσπάστηκε.
– Η κοιλιά μου… κάτι… δεν πάει καλά! – ψιθύρισε με πόνο. – Το μωρό… Θεέ μου, πονάω!
Ο Μαξίμ κάλεσε αμέσως ιατρικό προσωπικό μέσω ασυρμάτου. Όταν έφτασαν, η Βερόνικα είχε ήδη πέσει στο δάπεδο, ιδρωμένη.
– Κάντε χώρο! – φώναξε ο γιατρός, γονατίζοντας δίπλα της και βάζοντας τα χέρια του στην κοιλιά της.
Ο Ρεξ σε εκείνο το σημείο γαύγισε πιο δυνατά από ποτέ, με τα δόντια του να φαίνονται, τρέχοντας σαν μαινόμενος.
Ο γιατρός σήκωσε το βλέμμα του, σοβαρό το πρόσωπό του. Απομάκρυνε αργά το χέρι του από την κοιλιά της Βερόνικα.
– Αυτό… δεν είναι γέννα, – είπε με χλωμό ύφος. – Αυτό… είναι κάτι εντελώς διαφορετικό…
– Τι σημαίνει ότι δεν είναι γέννα; – ρώτησε η Εστέρα συγκλονισμένη, καθώς η Βερόνικα έπαιρνε ανατριχιαστικές ανάσες.
Ο γιατρός έδωσε γρήγορα σημάδι στον βοηθό του.
– Φέρτε ένα φορητό υπερηχογράφημα! ΤΩΡΑ!
Ο Μαξίμ ένιωσε το αίμα του να παγώνει στις φλέβες. Η έκλυση του Ρεξ, τα βασανισμένα βλέμματα της Βερόνικα, και τώρα αυτή η ιατρική αντίδραση… ήταν σαφές: κάτι πολύ άσχημο συνέβαινε.
Η Βερόνικα, δακρυσμένη, έγειρε το κεφάλι.
– Δεν ξέρω… νόμιζα ότι το μωρό κουνιόταν… αλλά… έτσι παράξενα. Κάποιες φορές σαν να πιέζει κάτι από μέσα…
Ο βοηθός έτρεξε με το μηχάνημα, ο γιατρός το άνοιξε και πέρασε το στόμιο υπερήχων πάνω στην κοιλιά της.
Ο Ρεξ ξαφνικά σταμάτησε. Στάθηκε εκεί, με τα σκοτεινά του μάτια καρφωμένα, τα αυτιά σκεπασμένα μπροστά. Η σιγή ήταν τόσο βαριά που ακόμη και ο βόμβος των φώτων φαινόταν εκκωφαντικός.
Το πρόσωπο του γιατρού έγινε ακόμα πιο λευκό.
– Αυτό… αυτό δεν είναι έμβρυο, – ψιθύρισε.
– Τι;! – πρόβηκε προς τα εμπρός ο Μαξίμ.
– Υπάρχει κάτι ξένο στην κοιλιά της. Κάτι εμφυτευμένο. Ένα αντικείμενο. Πιστεύω… ένα τηλεχειριζόμενο μηχάνημα.
Το δωμάτιο ξέσπασε σε αναταραχή.
– ΚΑΛΕΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΞΟΙΚΕΙΩΤΕΣ ΒΟΜΒΩΝ! – φώναξε ο Μαξίμ. – ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ! ΕΚΚΕΝΩΣΗ! ΠΛΗΡΗΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ!
Ο Ρεξ τώρα γαύγιζε ξανά, αλλά όχι από πανικό—από προειδοποίηση.
Το πρόσωπο της Βερόνικα στράβωσε.
– Δεν… δεν ήξερα… το ορκίζομαι! – αναστέναξε. – Μου είπαν πως ήταν μια ιατρική διαδικασία για να προστατεύσει το μωρό, να σταθεροποιήσει την εγκυμοσύνη… μου είπαν πως ήταν ειδική προστασία… δεν ήξερα τι ήταν!
– Ποιοι σας είπαν; – τη ρώτησε η Εστέρα με σπινθηροβόλο βλέμμα. – Με ποιον μιλήσατε; Πού έγινε αυτό;
– Σε μια ιδιωτική κλινική στην Ούβουδα… δεν ήταν φτηνό… αλλά μου είπαν ότι ήταν αποστειρωμένο, επαγγελματικό… – η φωνή της έτρεμε.
– Πώς λεγόταν ο γιατρός; – ρώτησε ο Μαξίμ.
– Ένας «δρ. Φαραγκό»… δεν θυμάμαι το μικρό του όνομα, μόνο αυτό υπήρχε στην πλακέτα… σκούρα μάτια, αρχίσωσα να χάνει τα μαλλιά του… πολύ πειστικός.
Οι ειδικοί εξουδετέρωσης βομβών έφτασαν ήδη και, με τη βοήθεια των γιατρών, μετέφεραν προσεκτικά τη Βερόνικα σε φορείο. Το κτίριο είχε εκκενωθεί σχεδόν πλήρως, και στο πίσω μέρος του αεροδρομίου στήθηκε εσπευσμένα προσωρινό χειρουργείο.
Ο Ρεξ δεν απομακρύνθηκε ούτε στιγμή από το πλευρό της. Σαν να ήξερε πως δεν ήταν η εχθρός, αλλά συμπάσχουσα.
Δύο ώρες αργότερα…
Ο Μαξίμ βρισκόταν σε ένα γραφείο του αεροδρομίου, το κεφάλι κρυμμένο στις παλάμες του. Μπροστά του μια κρύα κούπα καφέ, δίπλα ο Ρεξ ξαπλωμένος ήρεμα, μα έτοιμος.
Η πόρτα άνοιξε και μπήκε η Εστέρα.
– Έχουμε τα αποτελέσματα, – είπε χαμηλόφωνα.
– Τι ήταν; – ρώτησε ο Μαξίμ.
– Ήταν ένας μικρός εκρηκτικός μηχανισμός, τηλεχειριζόμενος. Η πλαστική θήκη του ήταν σχεδιασμένη να μην φαίνεται με τον υπέρηχο. Πιθανότατα θα χρησιμοποιούσαν τη Βερόνικα ως ζωντανή βόμβα… μαζί με τα μωρά.
Ο Μαξίμ σφίγγοντας τα δόντια του.
– Και εκείνη πραγματικά δεν ήξερε τίποτα;
– Εντελώς θύμα. Όλη η κλινική λειτουργούσε πίσω από ψευδώνυμα, αλλά τώρα έχουμε τον σπάι και τη μυστική υπηρεσία σε αυτό. Δεν είναι τοπική υπόθεση. Διεθνής.
– Η γυναίκα πώς είναι; – ρώτησε ο Μαξίμ.
– Καλά. Ο μηχανισμός αφαιρέθηκε επιτυχώς, και… ναι, όντως ήταν έγκυος. Διέφερε δίδυμα δύο μηνών. Και τα μωρά ζουν.
Ο Μαξίμ χαμογέλασε για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Ο Ρεξ κούνησε τ’ αυτιά του και τεντώθηκε.
– Εσύ ήσουν το κλειδί, φίλε μου, – χάιδεψε το κεφάλι του σκύλου. – Εσύ έσωσες τρεις ζωές. Και ίσως εκατοντάδες ακόμα.
Η Εστέρα αναστέναξε.
– Ξέρεις ποιο είναι το πιο ανατριχιαστικό;
– Τι; – ρώτησε ο Μαξίμ.
– Η ίδια η Βερόνικα δεν πήγε στην κλινική. Την ξεσήκωσαν. Μια «οργάνωση αρωγής» διαφήμιζε δωρεάν εξετάσεις για μέλλουσες μητέρες που δυσκολεύονται στην εγκυμοσύνη. Και εκείνη πίστεψε τα λόγια τους.
Ο Μαξίμ σκέφτηκε σκοτεινά.
– Ήταν το δόλωμα. Και εκείνη ήταν το θήραμα.
